multi

De nieuwe voorzitter van de belangenvereniging heeft dezelfde hobby met zijn gezin als ik; geocachen. Als we elkaar spreken hebben we het wel eens over geocachen. De voorzitter wil Zwammerdam en zijn/haar geschiedenis promoten.

Of ik een multi wil maken in Zwammerdam. Als Xarifa van deze klus hoort is ze wild enthousiast en wil meteen aan de slag.

We gaan informatie verzamelen als achtergrond info om als beschrijving bij de cache te gebruiken. Al snel hebben we zelfs teveel informatie. Mooi meegenomen! Dachten wij zelf al het één en ander te weten over Zwammerdam en de geschiedenis dan komen we toch bedrogen uit!

Een route wordt gemaakt. Met mooi weer worden de coördinaten bepaald met vraag en antwoord. Het fototoestel gaat mee, want we willen toch ons eigen fotomateriaal gebruiken. Niet alleen om rechthebbenden in de weg te staan, maar ook omdat we het leuk vinden om zelf de foto’s te maken die erbij horen.

Hier en daar moeten we nog wat details navragen. Kleine puntjes die het verhaal kloppend en volledig maken. Het eindcoördinaat is vastgesteld en de toestemming moeten we nog vragen. Verder nog even bij Groundspeak op de website nakijken wat er nog aan de multi moet worden toegevoegd dan wel worden weggelaten. En even nakijken wat precies de regels zijn.

Al met algaat er meer tijd inzitten dan we dachten. Rampzalig? Wel nee alleen maar leuk om te doen. Zo zijn we leuk en nuttig bezig met onze hobby.

Al doende besluiten we onze ervaringen en aantekeningen te verzamelen. Titel ? ‘Damse multi’ of ‘Damse geschiedenis’.

Aantekeningen

Voor mezelf vind ik het prettig om de caches die ik heb gevonden op papier bij te houden. Soms is het al leuk om het boek gewoon door te bladeren. Een andere keer komt er een leuke herinnering naar boven.

Het bijhouden kost soms wel wat tijd zeker als er tien of meer caches gevonden zijn. Maar die moeite is het dubbel en dwars waard. In het boek liggen los wat kleine spulletjes als veren, een toegangskaartje, een treinkaartje, enz.

Soms komen er verhalen naar boven. Die verhalen ben ik aan het opschrijven. Die verzamelde kleine spulletjes worden bij die verhalen gebruikt. Ook de gemaakte foto’s zullen worden gebruikt.

Veel heb je niet nodig om de gevonden caches bij te houden. Een schrift  -al dan niet met harde kaft- en een pen. Zelf maak ik mijn aantekeningen volgens de volgende volgorde.

Plaats:

GC:

Naam:

Hint:

Bonus:

Datum:                                              Tijd:

Aantekening(en):

Met de hand alles opschrijven kost inderdaad ook wel wat tijd, maar om nou voor alles de computer te gebruiken vind ik niet altijd leuk.

Met de verhalen wil ik een boek gaan maken in combinatie met foto’s en de andere gevonden spulletjes. Waarschijnlijk zullen er ook een aantal blogs bijgevoegd worden.

Al met al een leuk project waar veel tijd in gaat zitten. Op een dag dat het regent of een verloren uurtje wordt er heel wat bijgewerkt. Enneh, die laatst drie caches in Alphen aan den Rijn worden vandaag nog in het boek erbij geschreven!

Water

De cache ‘ik lust water’ ligt in Alphen aan den Rijn. Op een parallelpaadje langs de N11. Met de auto zou je er kunnen komen ware het niet dat aan het begin van het paadje duidelijk word gemaakt dat het een fietspad betreft. Er word aan het begin van het pad gewerkt aan de herinrichting van de wegen die er lagen. Er is een periode geweest dat je het pad niet op kon. Gelukkig voor ons kan het wel. Met de fiets komen we er goed bij.

De  eerste keer dat ik erheen ging had ik de goede tools niet bij me. De tweede keer had ik mijn gezinsleden meegenomen en een schroevendraaier. Met zijn allen gaan we aan de slag, maar het lukt ons niet om de cache te pakken te krijgen.

Thuis kijken we de logjes  na van mensen die de cache al eerder hebben gelogd. We hebben de titel en hint anders opgepikt. Wat is nou de truc? Een liter water!

Als ik Maaren vertel hoe de truc in elkaar steekt vind hij het net goocheltruc! Natuurlijk heeft hij veel zin om te goochelen. Gewapend met een literfles water gaan we op weg naar de cache. Voor onderweg nemen we wat te knabbelen en te drinken mee, want het is best warm op deze zonnige zondagmiddag.

We kennen de weg en al snel zijn we op de plaats van bestemming! Xarifa houd haar hand op het gaatje. Maaren draait de dop open en giet een groot gedeelte van het water in de fles. De cache komt omhoog. Ik pak de petling. Als Xarifa haar vinger van het gaatje haalt loopt het water weg. Maaren begint hard te lachen; de cache plast! Als wij hebben gelogd komen er twee mannen aangereden. Of ze ook nog mogen loggen. Ze hoeven dan hun drinkwater niet aan te spreken. Er ontstaat geoklets. De mannen blijken meer ervaring te hebben als wij. En dat is niet zo gek natuurlijk, want zo lang zijn we nog niet bezig!

Als ik ’s avonds Maaren naar bed breng begint hij weer te lachen over de het straaltje dat uit de cache komt. Deze cache was er eentje die we erg leuk vonden. 

Klein geld

Na een winter die eigenlijk geen winter was was de natuur nogal vroeg dit jaar. Er staat al van alles in groei en bloei. Omdat we heel vaak op de fiets naar een cache gaan én de polders hier om het dorp liggen komen we wel eens wat tegen langs de kant van de weg. Zeker in het oogst seizoen staan er kraampjes langs de kant van de weg. Soms op een stel kistjes of op een tafeltje staat er het één en ander te koop. Tot nu toe hebben we al één keer een kistje langs de kant van de weg zien staan met spitskool. En toen hadden we geen klein geld bij ons.

Omdat ik pas in september 2013 begonnen ben met geocachen was ik eigenlijk al te laat met het verzamelen en meenemen van klein geld! Nu het seizoen net begonnen is ben ik aan het verzamelen geslagen. Heel simpel. Als ik een boodschapje ga doen  pin ik van tevoren een bedrag en wat ik terug krijg aan klein geld gaat in een doosje dat ik ergens goedkoop op de kop tikte. Dat doosje gaat steeds mee als ik op stap ga. Natuurlijk zorg ik er wel steeds voor dat mijn doosje met klein geld aangevuld blijft.

Stiekem vind ik ‘winkelen’ op deze manier ook nog eens helemaal leuk. Vaak is het net wat verser dan wat je in de winkel koopt. Thuis komen met dat eten is al leuk. Ermee koken ook, want je hebt er toch een leuke herinnering aan.

Wat ik een ieder nog toewens? Eet smakelijk! 

Waden

Er zijn van die caches die wat moeilijker bereikbaar zijn. Dat kan zijn, omdat die cache onder een brug ligt of omdat de cache op een eilandje ligt.

Voor dit soort caches kun  je wachten tot het mooi weer is of tot er genoeg ijs op het water ligt. Er zijn mensen die speciaal een waadpak kopen om dit soort caches te kunnen rapen. Wij hebben zo’n waadpak niet, maar toch willen we een cache rapen die wat lastiger bereikbaar is. Het terrein heeft een 4,5 indicatie, dus we weten van te voren al dat het lastig zou kunnen zijn! De moeilijkheid wat betreft zoeken is 2, dus dat zou geen probleem moeten zijn.

We gaan op stap. In Alphen aan den Rijn en omgeving ligt een serie die Onder De Brug (ODB) heet. We besluiten deze cache te gaan rapen. Met de fiets gaan we op stap. Op nog geen half uurtje fietsen ligt de cache! Dus al snel zijn we er!

Eerst staan we aan de verkeerde kant van de brug, maar spotten doen we de cache wel en weten waar we moeten zijn. We gaan naar de andere kant van de brug. We weten niet hoe diep de sloot is, dus gaan in ieder geval de schoenen en sokken uit. Blijkt toch dat we dieper door het water moeten dan we dachten. Ik trek mijn bermuda uit en ga zo door het water heen. Het is nog  dieper dan ik dacht, maar ga toch verder. De cache zit hoog tegen de wand aangeplakt en kan er eigenlijk niet bij. Aan de kant van het water zie ik riet waarvan er al eentje geknakt is. Ik breek het riet af en krijg met een klein beetje moeite de cache naar beneden. De logrol is snel getekend door zowel Xarifa als mijzelf. Xarifa wil graag weten waar de cache ligt en gaat een stukje mee het water in. Met een klein beetje moeite en behulp van datzelfde riet krijg ik de cache weer op zijn plaats.

Thuis was al geopperd om een badpak/bikini aan te trekken, maar dat leek me niet nodig.  Achteraf gezien dus wel! Mijn bermuda trek ik niet meer aan. Handdoeken hadden we zekerheidshalve wel meegenomen en die komen goed van pas. Xarifa en ik drogen ons af. Mijn sokken en schoenen gaan weer aan. In mijn onderbroek fiets ik terug naar huis. Thuis? Even gauw douchen en daarna een kopje thee. Over dat waadpak kopen moeten we toch even over denken. 

Geotopia

In Alphen aan den Rijn liggen heel wat caches. Er word wel eens gezegd dat Alphen ‘vol’ ligt. Iemand is op het idee gekomen om Alphen daarom maar Geotopia te noemen. Helemaal niets mis mee, want als ik thuis vertel dat ik naar Geotopia ga dan weten mijn gezinsleden dat ik ga geoachen in Alphen.

Zo was er op 18 mei op de kindereboerderij aan de Zegersloot een schaapscheerdersfeest. Maaren en Xarifa wilden daar wel heen, want van de scouting zou er ook een standje staan. Maaren mocht als welp gratis een broodje bakken en dat wilde Xarifa ook wel!

Op weg naar de kinderboerderij hebben we een cache geraapt die we eindelijk in de picture hadden na een hele tijd. Dat was nummer één. Het bezoek aan de kinderboerderij is leuk en gezellig. Maaren heeft zijn broodje gebakken en Xarifa ook; al moest zij er een euro voor betalen. Natuurlijk gaan die zelfgebakken broodjes met smaak naar binnen.

We besluiten in het Zegerslootgebied een paar caches te pakken. En dat valt nog niet mee! Door de regen van de afgelopen dagen en wat zon zijn de brandnetels gaan groeien. Onze bermuda’s zijn daar niet op berekend. Best pijnlijk! Zowel Xarifa’s benen als de mijne zitten al snel onder de bulten! Om deze reden besluiten we een tweetal caches te laten zitten tot het najaar/ winter. Onze schoenen zitten onder de modder, want ook al schijnt het zonnetje goed; het duurt toch altijd even voor modder weer goed begaanbaar is.

Tegen half vijf besluiten we op huis aan te gaan, want er beginnen wat magen te knorren. Weer thuis? Gaat de vuurkorf aan en de patatpan. De sla was al klaar gemaakt en komt ook op tafel te staan! Een volgende keer zoeken we verder in Geotopia!

Oegstgeest

Dan is er weer eens een gesprek op school voor de jongste. Dus is het tijd voor een ritje naar Leiden. Ed is vrij en dat is ook wel eens prettig. Omdat we pas om één uur het gesprek hebben besluiten we eerder te vertrekken. Ed is nog niet op Xarifa’s stage wezen kijken, dus we gaan eerst naar de C1000 op het Raadhuisplein in Bodegraven.

Dan gaan we op naar Oegstgeest. Oegstgeest ligt tegen Leiden aan, dus niet ver bij school vandaan. De auto parkeren we redelijk strategisch om een paar caches te kunnen pakken. In Oegstgeest ligt de serie Sam. Sam is een kat die op bezoek gaat op diverse locaties in Oegstgeest. En wij volgen vandaag Sam  op de tocht door Oegstgeest. Heel leuk om van alles te ontdekken. Door Sam krijgen we een rondleiding door Oegstgeest!

Om één uur zijn we op school. Onderweg hebben we boterhammetjes naar binnen gewerkt en wat gedronken.

Na het gesprek op school rapen we de laatste 2 caches waar we eerder geen tijd voor hadden.

Bij de cache ‘Sam gaat naar de dokter’ geven we de dierenarts tekst en uitleg. Hij weet wel van de cache, maar niet waar het nou om gaat. Dan blijkt de wereld klein te zijn. Ik krijg de vraag waar we vandaan komen. Het antwoord is dat we uit Zwammerdam komen. Of we ene Erik P. kennen. ‘Euh, ja’, is mijn antwoord. Blijken de beide mannen op dezelfde middelbare school te hebben gezeten.

Op drie caches na hebben we de serie Sam geraapt. Voor die laatste drie caches komen we nog een keer terug! Leuk om zo’n rondleiding te krijgen. Wat Ed en ik leuk vonden is het samen zoeken naar caches. Het was een tijd geleden dat we samen wat deden. Samen cachen hadden we nog niet gedaan!